cze 1, 2021 | Umowa spedycji w prawie niemieckim
(Foto von Ingo Kramarek auf Pixabay)
AUTOR: Milosz Trojan – Rechtsanwalt (Vokietijos advokatas)
Ilona Gurgsdies – Rechtsanwältin (Vokietijos advokatė)
Konrad Frycz – wissenschaftlicher Mitarbeiter (teisininko asistentas)
[email protected]
www.kanzlei-trojan.de/pl www.kanzlei-trojan.de/pl
Ne naujiena, kad Vokietijos transporto rinkoje dominuoja transporto ir pervežimo įmonės iš Vidurio ir Rytų Europos. Dabartiniai Vokietijos transporto lyderiai yra lenkai, lietuviai, čekai, paskutiniais metais taip pat bulgarai ir rumunai. Vokiečių organizacijos, jungiančios vietines transporto įmones, stengiasi daryti kuo didesnį spaudimą regioninėms ir federalinėms valdžios institucijoms, kad tokia transporto sektoriaus tendencija būtų apribota. Todėl patikrinimų metu transporto įmonės iš Rytų ir Vidurio Europos vis dažniau (pagrįstai ar nepagrįstai) patenka į vietos policijos arba federalinės krovinių vežimo tarnybos (BAG) akiratį.
Šiuo straipsniu norime paaiškinti ir patarti, kaip turėtų elgtis verslininkas ar vairuotojas tokio patikrinimo metu (pvz. iškilus įtarimui dėl leidžiamo kabotažo viršijimo, dėl maksimalaus vairavimo/darbo laiko viršijimo, dėl poilsio laiko nesilaikymo, dėl pažeidimų nemokant nustatyto minimalaus atlyginimo ir t.t.).
Pirmas etapas – kontrolė
Daugeliu atveju atlikus patikrinimą ir nustačius pažeidimus pareigūnai nustato taip vadinamo užstato dydį už vėlesniu metu išleidžiamą administracinių instancijų sprendimą dėl piniginės baudos paskyrimo. Neapsirikite manydami, kad kvitas, kurį išrašo pareigūnai patikrinimo metu ir yra oficialus sprendimas dėl baudos paskyrimo. Vokietijos policijos ar BAG tokiu atveju reikalaujamas mokestis yra tik užstatas už ateityje nustatytiną baudą. Tokio užstato tikslas yra ateityje nustatomos baudos sumokėjimo užtikrinimas. Sumokėjus užstatą vežėjai gauna kontrolės protokolą (Kontrollschein). Neverta tokios kontrolės metu leistis į diskusijas su pareigūnais. Tokios diskusijos su pareigūnais neduoda jokios naudos. Net ir advokato įsikišimas paprastai neduos laukiamų rezultatų, išskyrus tada kai sustabdymui bei užstato reikalavimui nebuvo absoliučiai jokio pagrindo. Nustatčius nusižengimą transporto priemonei leidžiama tęsti pervežimo operaciją tik sumokėjus užstatą. Blogiausiu atveju pareigūnai gali konfiskuoti transporto priemonės registracijos dokumentus ar net transporto priemonę iki to laiko, kol bus sumokėtas nustatytas užstatas.
Antras etapas – pasiaiškinimas
Po patikrinimo jau praėjus kuriam laikui ir neatsižvelgiant į tai ar buvo sumokėtas užstatas, ar ne (ir paimti dokumentai, transporto priemonė ir t.t.) už prasižengimą atsakinga teisėsaugos institucija (tai gali būti policija, BAG ar muitinės įstaiga /Zollamt) atsiunčia vežėjui laišką, kuriame yra jam pareiškiami įtarimai dėl prasižengimo ir suteikiama galimybė per tam tikrą laikotarpį (dažniausiai per dvi savaites) pateikti savo poziciją dėl pateiktų įtarimų. Taip pat tokiame laiške galima rasti reikalavimą pateikti dokumentus, kurių pvz kontrolės metu trūko. Šiuo būdu vežėjai turi galimybę pateikti paaiškinimus dėl įtarimų ir persiųsti visus kontolės metu trūkusius dokumentus. Šio etapo metu yra patariama, greičiausiai netgi būtina pristatyti savo įvykių versiją, išsiųsti reikiamus dokumentus ir pateikti faktais pagrįstą versiją dėl įtarimų.
Trečias etapas – baudos paskyrimas
Napaistant to, ar vairuotojas ir vežėjas per nustatytą dviejų savaičių terminą pateikia savo paaiškinimą dėl įtarimų, už bylos nagrinėjimą atsakinga teisėsaugos institucija priima sprendimą dėl galutinės baudos paskyrimo. Praktika rodo, kad nepateikus jokių paaiškinimų dėl iškeltų įtarimų paprastai nustatoma baudos suma būna tokio pat dydžio kaip jau sumokėtas užstatas arba už jį didesnė. Jeigu bauda viršyja užstato dydį iš vairuotojo/vežėjo reikalaujama sumokėti baudos likutį. Nuo tokio administracinių instancijų sprendimo dėl baudos paskyrimo pristatymo dienos vairuotojas/vežėjas gali šį sprendimą užginčyti pateikdami rašytinį prieštaravimą. Tokį prieštaravimą reikia dažniausiai pateikti per dvi savaites nuo sprendimo pristatymo dienos. Jeigu sprendimas dėl baudos paskyrimo nėra užginčijamas, jis tampa neginčijamu ir iškart vykdytinu. Toks neginčijamas sprendimas būna įtraukiamas į baudų registrą. Per sekančią bet kurios teisėsaugos instancijos vykdomą kontrolę kontroliuojantys pareigūnai taip pat patikrina baudų registrą, ko pasekoje jie gali pareikalauti nedelsiant sumokėti baudą/baudos likutinę sumą, grasindami sulaikyti ir (arba) parduoti transporto priemonę (jei ji priklauso vežėjui).
Kaip patariama elgtis gavus baudą
Pirmajame etape t.y. kontrolės metu visi bandymai išvengti užstato mokėjimo dažniausiai būna nesėkmingi. Tik tuo atveju, jeigu kontrolė yra absoliučiai nepagrįsta arba yra skiriamas nepagrįstai didelis užstatas, tada galbūt verta leistis į diskusijas. Įvertinti ar konkretus atvejis yra nepagrįstas gali dažniausiai tik Vokietijoje praktikuojantis advokatas, kuris gali argumentus atsakingam pareigūnui išdėstyti telefonu.
Daugiausiai laimėti galima antrajame etape – pasiaiškinimo etape ir trečiajame etape – baudos paskyrimas, kai yra atsiunčiamas atsakingos institucijos sprendimas dėl baudos paskyrimo. Beveik kiekvienu atveju galima nurodyti priežastis, kurių dėka galima pagrįsti švelninančias aplinkybes ir tokiu būdu atitinkamai sumažinti paskirtą baudą arba net jos išvengti. Kokios priežastys ir kokie argumentai turėtų būti nurodomi priklauso nuo kiekvieno individualaus atvejo. Dažniausiai vien paaiškinimas ir prieštaravimas dėl baudos paskyrimo savaime lemia baudos sumažinimą neatsižvelgiant į nusižengimo pobūdį (pvz. leistino kabotažo viršijimas, maksimalaus darbo laiko ar poilsio laiko nesilaikymas ir.t.t).
AUTOR: Milosz Trojan – Rechtsanwalt (Vokietijos advokatas)
Ilona Gurgsdies – Rechtsanwältin (Vokietijos advokatė)
Konrad Frycz – wissenschaftlicher Mitarbeiter (teisininko asistentas)
[email protected]
www.kanzlei-trojan.de/pl www.kanzlei-trojan.de/pl
Kaip gauti transporto licenciją Vokietijoje?
kw. 1, 2021 | Umowa spedycji w prawie niemieckim
(Foto von HombreCamion auf Pixabay)
AUTOR: Milosz Trojan – Rechtsanwalt (Vokietijos advokatas)
Ilona Gurgsdies – Rechtsanwältin (Vokietijos advokatė)
Konrad Frycz – wissenschaftlicher Mitarbeiter (teisininko asistentas)
[email protected]
www.kanzlei-trojan.de/pl www.kanzlei-trojan.de/pl
Iš pirmo žvilgsnio reikalavimai gauti transporto licenciją Vokietijoje atrodo gana skaidrūs ir lengvai įvykomi. Tačiau daugelis vežėjų savarankiškai besikreipiantys dėl transporto licencijos dažnai susiduria su sunkumais.
Verslininkai užsiimantys prekių gabenimu transporto priemonėmis, kurių maksimalus svoris viršija 3,5 tonos, privalo turėti taip vadinamą transporto licenciją.
Transporto vadybininkas
Norint gauti transporto licenciją reikalaujama turėti transporto vadybininką – „vidinį“ arba „išorinį“, t.y. pvz įmonės savininką arba pasirinktą trečiajį asmenį. Transporto vadybininkas privalo turėti profesinės kompetencijos pažymėjimą. Atsižvelgiant į vienodus reikalavimus transporto vadybininkams Europos sąjungoje pagal reglamentą (EB) Nr. 1071/2009, vienoje iš valstybių narių gautas pažymėjimas yra pripažįstamas ir kitose ES šalyse. Verslininkas, turintis Lietuvos valdžios institucijos išduotą kompetencijos pažymėjimą gali pateikti vertimą su apostile atitinkamai Vokietijos institucijai. Vokietijos institucija privalo pripažinti tokį dokumentą lygiaverčiu Vokietijoje išduodamam pažymėjimui.
Be to transporto vadybininkas privalo pateikti geros reputacijos pažymą. Asmuo atvykęs iš kitos šalies nei Vokietija privalo pateikti pažymą apie ligšiolines nusikalstamas veikas iš Vokietijos, bei iš kilmės šalies.
Kitas transporto vadybininko reikalavimas yra, kad būtų užtikrintas jo nuolatinis pasiekiamumas įmonės būstinėje ir atstovavimas Vokietijos valdžios įstaigose (Vokietijoje kiekviena federalinė žemė turi savo valdžios institucijas ir apibrėžia savo veiklos jurisdikciją). Šis reikalavimas yra daugeliui verslininkų sunkiausiai įvykdomas, nes daugeliu atvejų pažymėjimo savininkas yra įmonės savininkas, kuris valdo savo Vokietijoje registruotą verslą „nuotoliniu būdu“ iš Lietuvos. Šią problemą galima išspręsti perdavus eismo vadybiniko pareigas trečiajam asmeniui, kuris būtų nuolatos pasiekiamas Vokietijos įmonės patalpose bei atstovautų jai Vokietijos valdžios institucijoje, prižiūrinčioje Bendrijos transporto licencijos išdavimo procedūrą. Taip pat reikia atsižvelgti į tai, kad skirtingos kompetetingos institucijos įvairiai aiškina galiojančias taisykles ir nustato sąlygas, pvz., dėl administratoriaus gyvenamosios vietos, esančios ne toliau kaip 200 km atstumu nuo įmonės buveinės. Be to, reikia nepamiršti, kad pasamdyti transporto vadybininkai gali teikti savo paslaugas ne daugiau kaip keturiems subjektams, turintiems ne daugiau kaip 50 transporto priemonių.
Finansiniai ištekliai
Turėdami eismo vadybininką su atitinkamu pažymėjimu, turėtumėte pasirūpinti vadinamuoju finansiniu pajėgumu. Reikalaujama, kad įmonės sąskaitoje būtų 9 000 eurų apyvartinių lėšų pirmajai transporto priemonei ir 5 000 eurų už kiekvieną paskesnę transporto priemonę. Kai kuriose ES šalyse taip pat yra tokia prievolė ir ją galima įvykdyti gavus atitinkamą banko garantiją, bet Vokietijoje banko garantijos – bent jau naujai įsteigtiems subjektams – nepriimamos, o tai reiškia, kad savo banko sąskaitoje turite turėti pakankamai lėšų. Mokesčių konsultantas turi patvirtinti faktą, kad paraiškos transporto licencijai gauti pateikimo dieną subjektas turi reikalavimus atitinkančias lėšas.
Draudimas
Būtina atsižvelgti į tai, kad Jūs esate įpareigoti sudaryti pervežėjams privalomą draudimą, kuris padengtų transporto metu įvykdytą žalą. Pateikiant prašymą pakanka su visais būtinais dokumentais pateikti atitinkamą draudimo pasiūlymą. Vėliausiai licencijos išdavimo dieną yra privaloma turėti draudimo polisą.
Pateikiant paraišką reikia sumokėti 300 eurų žyminį mokestį už licencijos išdavimą ir po 55 eurus už kiekvienai naudojamai transporto priemonei padaromą kopiją/patvirtintą kopiją. Nuo prašymo su visais dokumentais pateikimo iki galutinio sprendimo praeina vidutiniškai nuo dviejų iki trijų savaičių.
Vokietijos įmonės galimybė išsinuomoti / išnuomoti transporto priemones priklausančias Lietuvos įmonei
Daugelis transporto verslininkų iš Lietuvos, nusprendę atidaryti transporto įmonę Vokietijoje, jau turi savo transporto priemonių parką Lietuvos įmonėje. Dėl šios priežasties kyla klausimas, ar atskiros šio parko transporto priemonės gali būti naudojamos kaip Vokietijos bendrovės veiklos dalis nereikalaujant jų perregistruoti Vokietijoje. Na, tokia galimybė yra nuomos sutarties forma tarp Lietuvos įmonės ir Vokietijos įmonės (tačiau nuomojamų transporto priemonių atveju turėtumėte atkreipti dėmesį į tai, ar nuomos sutartis leidžia tokią galimybę, jei ne, turėtumėte paprašykite nuomotojo pakeisti sutartį). Iš Lietuvos įmonės išsinuomotą transporto priemonę vairuoti gali tik vairuotojas, dirbantis Vokietijos įmonėje.
AUTOR: Milosz Trojan – Rechtsanwalt (Vokietijos advokatas)
Ilona Gurgsdies – Rechtsanwältin (Vokietijos advokatė)
Konrad Frycz – wissenschaftlicher Mitarbeiter (teisininko asistentas)
[email protected]
www.kanzlei-trojan.de/pl www.kanzlei-trojan.de/pl
paź 8, 2018 | Kancelaria Trojan, Niemieckie prawo transportowe, Przewóz transgraniczny, Transport międzynarodowy, Umowa spedycji w prawie niemieckim
(Foto von Pixabay von Pexels)
AUTOR: Milosz Trojan
Rechtsanwalt (adwokat niemiecki)
[email protected]
www.kanzlei-trojan.de/pl
Dlaczego warto założyć firmę transportową/spedycyjną w Niemczech?
Najprościej odpowiedzieć jest na pytanie dotyczące założenia przedsiębiorstwa spedycyjnego. Jego założyciel musi spełnić te same wymagania, które dotyczą każdego innego typu prowadzenia działalności w branży usługowej z uwzględnieniem wymogów dotyczących konkretnej formy organizacyjno-prawnej: (m.in. rejestracja w urzędzie skarbowym /Finanzamt/ oraz urzędzie ds. działalności gospodarczych /Gewerbeamt/). Warto zwrócić uwagę na fakt, że nie jest koniecznym uzyskanie licencji transportowej. Bezpośrednim argumentem przemawiającym za działaniem na rynku niemieckim jako spedytor będący niemieckim przedsiębiorcą (argumentem mającym jednocześnie przełożenie na firmy transportowe), jest możliwość wynegocjowania w praktyce wyższych cen frachtu, aniżeli z pozycji podmiotu zagranicznego.
Najistotniejszym argumentem na rzecz założenia firmy transportowej w Niemczech jest niepodleganie ograniczeniom kabotażowym. Zgodnie z aktualnymi raportami organizacji niemieckiej branży TSL, w drugim kwartale 2018 roku zapotrzebowanie na zlecenia transportowe przerosło w znacznym stopniu możliwości lokalnego sektora transportowego (uwzględniając jednocześnie kabotaże wykonywane przez firmy transportowe z innych krajów), w wyniku czego gros zleceń zostało wykonanych ze znacznym opóźnieniem lub co gorsza, nie zostało wykonanych w ogóle. Skutki tego procederu odczuwalne były i wciąż są, nawet dla przeciętnego niemieckiego konsumenta, przykładowo w licznych niemieckich supermarketach znacznie uszczupliła się liczba oferowanych napojów.
Ograniczenia dotyczące kabotażu
Zapotrzebowanie na usługi transportowe mogłoby zostać zaspokojone przez przewoźników z krajów takich jak Polska, Litwa, Czechy lub Rumunia, jednakże przedsiębiorcy z innych krajów, mimo posiadania wspólnotowych licencji transportowych muszą liczyć się z ograniczeniami dotyczącymi kabotażu. Obostrzenia wynikające z Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych stanowią, że przewoźnicy z innego kraju członkowskiego UE mogą wykonać zaledwie trzy przewozy w ciągu siedmiu dni, od momentu wjazdu do danego kraju wraz z ładunkiem. Przyjmując, że przeciętne zlecenie transportowe dotyczy wyłącznie jednej, bądź kilku palet ładunku, dozwolone trzy rozładunki mogą zmusić przewoźnika do rozładowania zaledwie jednej (często nawet i nie całej) naczepy ładunku w trzy różne miejsca, co z kolei skutkować będzie koniecznością powrotu do kraju macierzystego.
Nieprzestrzeganie ograniczeń kabotażowych i jego konsekwencje
Przewoźnikowi za nieprzestrzeganie ograniczeń kabotażowych grozi kara pieniężna wynosząca od 1.250 EUR wzwyż (adresatem kary może być zarówno kierowca, przedsiębiorca jak i zarządca ruchu). Wysokość kary uzależniona jest od liczby wykonanych przewozów kabotażowych, posiadania lub braku wymaganej dokumentacji oraz faktu, czy ewentualne wykroczenie dokonane zostało w sposób umyślny. Firma transportowa posiadając europejską licencję transportową wydaną przez niemiecki organ, nie podlega krajowym ograniczeniom kabotażowym.
Wybór odpowiedniej formy prawnej przedsiębiorstwa
Niezwykle istotnym aspektem rozpoczęcia działalności jest wybór odpowiedniej formy organizacyjno-prawnej. Działalność gospodarczą w Niemczech można prowadzić, podobnie jak w Polsce, zarówno w formie spółki osobowej (np. jako spółka jawna /offene Handelsgesellschaft – oHG/ lub spółka komandytowa /Komanditgesellschaft – KG/ etc.), jednoosobowej działalności gospodarczej /Gewerbetreibender/, bądź w formie spółki kapitałowej (np. sp. z o.o. /Gesellschaft mit beschänkter Haftung – GmbH/ lub tzw. „małej” sp. z o.o. /Unternehmensgesellschaft (haftungsbeschränkt) – UG (haftungsbeschränkt)/).
Podobnie jak w polskim obrocie prawnym, najistotniejszym kryterium wyboru jest ograniczenie odpowiedzialności „właściciela” danej działalności. Decydując się na spółkę osobową jej wspólnik odpowiada wobec wierzycieli całym swoim majątkiem, natomiast w przypadku spółki kapitałowej, odpowiedzialność ograniczona jest do wysokości objętego kapitału zakładowego. Zakładając spółkę GmbH (sp. z o.o. prawa niemieckiego) należy ustalić kapitał zakładowy w wysokości minimum. 25.000 EUR (przy czym w celu zawiązania spółki wystarczy już wpłata połowy zadeklarowanej kwoty, tj. co najmniej 12.500 EUR). Alternatywą może być spółka UG (haftungsbeschränkt), potocznie zwana ,,małą‘‘ spółką GmbH. Spółka UG jest konstruktem będącym odmianą GmbH, z tą znaczącą różnicą, że kapitał zakładowy może wynosić już jedno euro. Spółka zobowiązana jest do przeznaczania 25 % zysków w skali roku na rzecz rezerwy kapitałowej, służącej docelowo podwyższeniu kapitału zakładowego do wysokości co najmniej 25.000 EUR i przekształcenia w klasyczną GmbH. Wykonując działalność w formie UG (haftungsbeschränkt) należy jednak liczyć się z tym, że potencjalni kontrahenci zwrócą uwagę na tą formę prawną i będą ją traktować jako mniej wiarygodną na rynku, bądź co gorsza, nie będą z nią w ogóle współpracować obawiając się ewentualnych problemów finansowych tejże firmy.
Opodatkowanie – co warto wziąć pod uwagę
Przedsiębiorca z Polski powinien mieć również na uwadze, że z racji złożoności kwestii opodatkowania, powinien uprzednio skonsultować skutki podatkowe z niemieckim doradcą podatkowym. Opodatkowanie zysku, dochodów, a także dywidend zależy w dużej mierze od kraju rezydencji podatkowej, wspólników lub osób fizycznych wykonujących samodzielną działalność gospodarczą, a także od mających zastosowanie postanowień polsko-niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
AUTOR: Milosz Trojan
Rechtsanwalt (adwokat niemiecki)
[email protected]
www.kanzlei-trojan.de/pl
(Foto von Pixabay von Pexels)
lis 16, 2017 | Umowa spedycji w prawie niemieckim
(Fot.: pexels.com)
Umowa spedycji- co to takiego?
Umowa spedycji jest transakcją handlową, na mocy której spedytor zleca przesłanie określonego towaru za odpowiednim wynagrodzeniem. Umowa ta wiąże się ściśle z prawem transportowym. Jest ona uregulowana w przepisach niemieckiej ustawy Handelsgesetzbuch (HGB) czyli w kodeksie handlowym, który normuje między innymi sprawy takie jak: określenie zadań odpowiedzialność, jak i płatność. Wyekspediowanie obejmuję organizację transportu, ale może zawierać również inne usługi. Przepisy kodeksu spółek handlowych dotyczą tylko okoliczności, kiedy wykonywanie tego rodzaju usług mieści się w zakresie yarejestrowanej przez spedytora działalności gospodarczej.
Obowiązki spedytora
Ustawa określa trzy fazy obowiązków spedytora. Są to:
- Faza planowania: określenie środków oraz dróg transportu
- Faza realizacji: wybór wykonawców, zawarcie umów, udzielanie informacji i wskazówek
- Faza zabezpieczenia, w której określić można sposób regulowania i sposób naprawienia szkody
Spedytor świadczy usługi w ramach zarejestrowanej działalności gospodarczej. W tym kontekście spedytor nie jest przewoźnikiem ani też nie wykonuje swojej usługi w ramach umowy o pracę. Według §453 I HGB usługi spedycji mogą być świadczone na podstawie uprzednio zawartej umowy jedynie przez jednostki organizacyjne prowadzące zarejestrowaną działalność gospodarczą, które wykonują je na własne rachunki i na własne ryzyko. W tym rozumieniu poprzez umowę spedycji spedytor zobowiązuje się zarządzać przesyłką towarów a nadawca do zapłaty wcześniej ustalonego wynagrodzenia. Spedytor odpowiada za zorganizowanie transportu w odróżnieniu od przewoźnika na którym ciąży odpowiedzialność za przewiezienie towaru.
Do obowiązków spedytora należy także wykonanie bądź zabezpieczenie wykonania pozostałych lub wcześniej uzgodnionych czynności wynikających z zawartej umowy spedycji takich jak ubezpieczenie towaru i właściwe jego opakowanie. Spedytor ubezpiecza towar w wybranym przez siebie towarzystwie ubezpieczeniowym, jeżeli otrzyma zlecenie od zleceniodawcy przez przekazanie towaru. Spedytor decyduje według własnego uznania o rodzaju i zakresie ubezpieczenia oraz zawiera umowę ubezpieczeniową na standardowo obowiązujących na rynku warunków chyba, że zleceniodawca wyda spedytorowi inne polecenie podając na piśmie numer zabezpieczenia oraz ryzyka od których chce ubezpieczyć towar.
W świetle wcześniejszych i jeszcze nadal obowiązujących przepisów HGB w szczególnych przypadkach usługobiorca ma możliwość wykonywania usługi spedycji polegającej na:
- Samodzielnym wykonywaniu umowy przewozu w tym wypadku zleceniobiorca jest jednocześnie przewoźnikiem którego określa się mianem samodzielnego przedstawiciela mówi o tym art. 458 HGB
- Wykonaniu usługi transportowej przez podwykonawcę w jego imieniu jego własnymi środkami transportowymi i to niezależnie od tego czy usługodawca wniósł stosowaną opłatą art. 459 HGB usługa ta określona została jako stała umowa spedycji o niezmiennej stawce
- Wspólne wysłanie przesyłek przez więcej niż jednego nadawcę na podstawie jednego rachunku wystawionego dla ładunku składającego się z kilku przesyłek nadanych do przewozu na podstawie jednej umowy przewozu. Tego rodzaju umowy noszą nazwę umów spedycji multiładunkowej. art. 460 HGB
Ogólne Niemieckie Warunki Spedycyjne (ADSp)
Mówiąc o charakterze umowy spedycyjnej w prawie niemieckim trzeba wskazać na praktyczną rolę Ogólnych Niemieckich Warunków Spedycyjnych (ADSp). Ogólne Niemieckie Warunki Spedycyjne obowiązują w przypadku umów transportowych dotyczących wszelkiego rodzaju czynności bez względu na to czy dotyczą one spedycji, przewozu, składowania, czy innych czynności wchodzących w skład spedycji. Z prawnego punktu widzenia na reguły ADSp składają się ogólne warunki zawierania umów spedycyjnych przy czym ich treść i zakres obowiązywania w obrocie gospodarczym jest powszechnienie znana. Każdy uprawniony ma prawo je stosować ale w następujących przypadkach:
- W treści umowy spedycji znajdzie się zapis zezwalający na stosowanie reguł ADSp
- Umowa spedycji będzie obejmowała podmioty uprawnione do stosowania reguł ADSp
- Zakres przedmiotowy wykonywanych usług spedycyjnych będzie uprawniał do stosowania reguł ADSp
Kancelaria TROJAN Rechtsanwaltsgesellschaft mbH
Umowa transportowa i spedycyjna w prawie niemieckim
sie 14, 2017 | Konwencja CMR, Umowa przewozu na gruncie prawa niemieckiego, Umowa spedycji w prawie niemieckim
Fot.: pexels.com
AUTOR:
Przepisy obowiązujące
Aktem prawnym bezwzględnie obowiązującym i regulujący międzynarodowy drogowy transport towarów jest Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu towarowego (CMR) zawarta 19 maja 1956 r. w Genewie. Aby konwencja miała zastosowanie musi zostać sporządzona umowa przewozu drogami między nadawcą przesyłki i przewoźnikiem, w której przewidziane jest stosowne wynagrodzenie, a miejsce dostawy musi znajdować się w innym kraju niż miejsce przekazania towaru i co najmniej jedno z tych państw musi być stroną Konwencji CMR.
Przepisy krajowe ustępują przepisom Konwencji CMR. Jednakże w przypadku wystąpienia zdarzenia nieprzewidzianego w umowie stosuje się przepisy krajowe. W przypadku Niemiec są to przepisy §§ 407-452d Handelsgesetzbuch (HGB)
Umowa transportowa według Konwencji CMR
Konwencja CMR ma zastosowanie jedynie w przypadku odpłatnych międzynarodowych usług transportowych, które świadczone są przez profesjonalnych przewoźników działających na podstawie uzyskanych w danym państwie uprawnień.
Zgodnie z paragrafem 407 HGB na podstawie umowy przewozu przewoźnik zobowiązany jest do przewozu ładunku na miejsce przeznaczenia oraz przekazanie go odbiorcy w miejscu przeznaczenia, a nadawca zobowiązany jest do uiszczenia ustalonej opłaty za przewóz ładunku.
Pojęcie umowy transportowej na gruncie CMR jest zbieżne z tą definicją, ale uzupełnione o element transgeniczny.
Przewoźnik ma prawo żądać wystawienia listu przewozowego zawierającego m.in. nazwę i adres nadawcy oraz przewoźnika, miejsce przeznaczenia ładunku, dane odbiorcy, liczbę, oznakowanie i numery przewożonych sztuk ładunku, wagę brutto, wysokość kwoty, którą należy pobrać przy dostarczeniu towaru, wskazówki dla organów celnych. List przewozowy może zawierać też inne dane, które strony uznają za celowe. Dokument sporządzany jest w trzech egzemplarzach oryginalnych, podpisanych przez nadawcę.
W przypadku przewożenia ładunku niebezpiecznego, nadawca obowiązany jest odpowiednio wcześniej poinformować przewoźnika na piśmie lub w innej czytelnej formie o dokładnym rodzaju zagrożenia i ewentualnych środkach ostrożności. Jeżeli w chwili przyjmowania ładunku przewoźnik nie znał rodzaju zagrożenia lub nie został poinformowany o nim w ogóle, ma prawo ładunek wyładować, zmagazynować, zwrócić nadawcy lub w razie konieczności zniszczyć lub unieszkodliwić bez konieczności odszkodowania względem nadawcy oraz żądać od niego zwrotu wszelkich niezbędnych nakładów.
Spedycja międzynarodowa na gruncie ustawy Handelsgesetzbuch
Przepisy konwencji CMR nie znajdują zastosowania w przypadku umowy spedycji.
Zgodnie z paragrafem 453 HGB na mocy zawartej między stronami umowy spedytor zobowiązany jest dokonać wysyłki ładunku, a wysyłający zobowiązany jest do uiszczenia uzgodnionego wynagrodzenia.
Obowiązek dokonania wysyłki obejmuje zorganizowanie przewozu, a w tym ustalenie środka transportu i trasy przewozu ładunku, wybór przedsiębiorstw wykonawczych, zawarcie umów wymaganych dla dokonania wysyłki (m.in. umowy przewozu, składu) oraz zabezpieczenie roszczeń odszkodowawczych na rzecz nadawcy. W czasie wykonywania spoczywających na spedytorze obowiązków zobowiązany jest dopilnować interesów nadawcy i wykonywać jego polecenia.
W razie konieczności wysyłający zobowiązany jest powierzany ładunek opakować, oznakować oraz udostępnić dokumenty i udzielić wszelkich informacji, które potrzebne są spedytorowi do wykonania obowiązku. Jeżeli wysyłający w sposób niedostateczny opakuje lub oznakuje ładunek, nie udzieli informacji o tym, że ładunek powinien być zakwalifikowany jako niebezpieczny lub dostarczy niekompletne, czy nieprawidłowe dokumenty bądź informacje, zobowiązany jest pokryć szkody lub wydatki poniesione przez spedytora.
Wynagrodzenie wymagalne jest po przekazaniu przesyłki przewoźnikowi.
Różnica między spedycją a transportem międzynarodowym
Kategoryzowanie zawartej umowy zależne jest głównie od wewnętrznej treści umowy i obowiązków stron. W związku z tym sądy przy rozróżnianiu umowy spedycji od umowy transportu biorą pod uwagę indywidualne okoliczności zawarcia umowy (m.in. materiały reklamowe, posiadanie własnych pojazdów oraz ich rzeczywiste wykorzystanie, nazwę przedsiębiorstwa i informację w rejestrze handlowym, poprzednie umowy, czy korespondencję między stronami).
Rechtsanwalt
TROJAN Rechtsanwaltsgesellschaft mbH
Umowa spedycji na gruncie prawa niemieckiego
mar 10, 2017 | Umowa spedycji w prawie niemieckim
(Fot.: pexels.com)
Umowa spedycji jest transakcją handlową, na mocy której spedytor w prawie niemieckim zleca przesłanie określonego towaru za odpowiednim wynagrodzeniem. Umowa ta wiąże się ściśle z prawem transportowymi jest uregulowana w przepisach niemieckiej ustawy Handelsgesetzbuch (HGB), czyli niem. kodeksie handlowym, który reguluje między innymi takie elementy umowy, jak określenie zadań, odpowiedzialność, czy odpłatność. Wyekspediowanie obejmuje organizację transportu, ale może dotyczyć również innych usług. Przepisy kodeksu spółek handlowych dotyczą tylko okoliczności, kiedy wykonywanie tego rodzaju usług mieści się w zakresie wykonywanej przez spedytora zarejestrowanej działalności gospodarczej. Ustawa określa trzy stadia obowiązków spedytora. Są to:
• faza planowania, określenie środków oraz dróg transportu;
• faza realizacji wybór wykonawców, zawarcie umów, udzielanie informacji i wskazówek;
• faza zabezpieczenia, w której określić można sposób regulowania i sposób naprawienia szkody.
Spedytor świadczy usługi w ramach zarejestrowanej działalności gospodarczej. W tym kontekście spedytor nie jest przewoźnikiem ani też nie wykonuje swojej usługi w ramach umowy o pracę. Wynika to z § 453 I HGB, zgodnie z którym usługi spedycyjne mogą być świadczone na podstawie uprzednio zawartej umowy jedynie przez jednostki organizacyjne prowadzące zarejestrowaną działalność gospodarczą, które wykonują je na własne rachunki i na własne ryzyko. W tym rozumieniu poprzez umowę spedycji spedytor zobowiązuje się zarządzać przesyłką towarów a nadawca do zapłaty wcześniej ustalonego wynagrodzenia. Spedytor odpowiada za zorganizowanie transportu, w odróżnieniu od przewoźnika, na którym ciąży odpowiedzialność za przewiezienie towaru.
W świetle wcześniejszych oraz nadal obowiązujących przepisów HGB w szczególnych przypadkach usługobiorca ma możliwość wykonywania usługi spedycyjnej polegającej na:
• samodzielnym wykonywaniu umowy przewozu, w tym wypadku zleceniobiorca jest jednocześnie przewoźnikiem, którego określa się mianem samodzielnego przedstawiciela; mówi o tym § 458 HGB;
• wykonaniu usługi transportowej przez podwykonawcę w jego imieniu, jego własnymi środkami transportui i to niezależnie od tego czy usługodawca wniósł stosowaną opłatę; w § 459 HGB usługa ta określona została jako stała umowa spedycji o niezmiennej stawce;
• wspólne wysłanie przesyłek przez więcej niż jednego nadawcę na podstawie jednego rachunku wystawionego dla ładunku składającego się z kilku przesyłek nadanych do przewozu na podstawie jednej umowy przewozu. Tego rodzaju umowy noszą nazwę umów spedycji multiładunkowej, § 460 HGB.
Do obowiązków spedytora należy wykonanie bądź zabezpieczenie wykonania pozostałych lub wcześniej uzgodnionych czynności wynikających z zawartej umowy spedycji, takich jak ubezpieczenie towaru i właściwe jego opakowanie. Spedytor ubezpiecza towar w wybranym przez siebie towarzystwie ubezpieczeniowym, jeżeli otrzyma zlecenie od zleceniodawcy przez przekazanie towaru. Spedytor decyduje według własnego uznania o rodzaju i zakresie ubezpieczenia oraz zawiera umowę ubezpieczeniową na standardowo obowiązujących na rynku warunkach, chyba że zleceniodawca wyda spedytorowi inne polecenie podając na piśmie numer zabezpieczenia oraz ryzyka, od których chce ubezpieczyć towar.
Mówiąc o charakterze umowy spedycyjnej w prawie niemieckim trzeba wskazać na praktyczną rolę Ogólnych Niemieckich Warunków Spedycyjnych (ADSp). Ogólne Niemieckie Warunki Spedycyjne obowiązują w przypadku umów transportowych dotyczących wszelkiego rodzaju czynności bez względu na to, czy dotyczą one spedycji, przewozu, składowania, czy innych czynności wchodzących w skład spedycji. Z prawnego punktu widzenia na reguły ADSp składają się ogólne warunki zawierania umów spedycyjnych, przy czym ich treść i zakres obowiązywania w obrocie gospodarczym jest powszechnienie znana. Każdy uprawniony może je stosować, jednak w następujących przypadkach:
• w treści umowy spedycji znajdzie się zapis zezwalający na stosowanie reguł ADSp;
• umowa spedycji będzie obejmowała podmioty uprawnione do stosowania reguł ADSp;
• zakres przedmiotowy wykonywanych usług spedycyjnych będzie uprawniał do stosowania reguł ADSp.
Rechtsanwaltskanzlei Trojan
http://www.kanzlei-trojan.de/pl
